Ablak, açık ve koyu renkli taşların dönüşümlü olarak dizilmesiyle elde edilen örgüdür. Anadolu ve Memlük mimarisinde yaygındır; kemerlerde, kapı kuşaklarında ve duvar şeritlerinde görülür.
Renk, taşıyıcıyı okutur
Bir kemerde her taş parçası (voussoir) yükü yanındakine aktarır. Parçalar tek renk olduğunda bu aktarım gözle izlenemez; kemer tek bir kütle gibi görünür. Renkler dönüşümlü dizildiğinde her parça ayrı ayrı okunur ve yükün kemer boyunca nasıl indiği görünür hale gelir.
Sıralar eşit kalınlıkta olmalı
Ablağın düzgün görünmesi, parçaların eşit kalınlıkta olmasına bağlıdır. Kalınlıklar değiştiğinde ritim bozulur ve örgü, düzensiz bir şerit gibi durur. Bu yüzden kemer önce bölünür, parça sayısı ve kalınlığı belirlenir, taş ona göre kesilir.
Tek sayı tercih edilir
Kemerdeki parça sayısı genellikle tek tutulur; böylece tam ortaya bir taş (kilit taşı) denk gelir ve kemer simetrik okunur. Çift sayıda parçada ortaya bir derz gelir ve kemerin tepesi ikiye bölünmüş görünür.
Kontrast ölçülü olmalı
Çok yüksek kontrast, mekânı yorar; özellikle iç mekânda uzun süre bakılan yüzeylerde göz yorgunluğu yaratır. Genellikle beyaz ile koyu kırmızı ya da beyaz ile gri arası tonlar tercih edilir.