Şadırvan, cami yapısında taşın en zor koşulda çalıştığı yerdir. Gün boyu su akar, kışın donar, yazın kurur. Bu döngü taşı yorar ve yanlış seçilmiş bir mermer birkaç yıl içinde yüzeyini kaybeder.
Emicilik belirleyicidir
Mermerin su emme oranı türden türe değişir. Gözenekli bir taş suyu içine alır; donduğunda içerideki su genleşir ve yüzeyden küçük parçalar koparır. Şadırvanda bu yüzden düşük emicilikli, sık dokulu taşlar tercih edilir.
Tekne tek bloktan çıkarılır
Suyun toplandığı tekne, mümkün olduğunca tek bloktan oyulur. Parçalı bir teknede derz çizgileri suyun sürekli temas ettiği yerlerdir ve zamanla sızıntı başlar. Tek blok her zaman mümkün olmaz; o durumda derzler suyun akış yönüne dik değil, paralel konumlandırılır.
Musluk çevresi ayrı düşünülür
En hızlı yıpranan bölge musluğun altındaki alandır. Su buraya sürekli aynı noktadan düşer. Bu bölgede yüzey, suyun sıçramasını azaltacak şekilde hafif eğimli bırakılır ve gerekirse daha dayanıklı bir taşla çözülür.
Revak ve korkuluk
Şadırvanı çevreleyen revak sütunları ve korkuluk şebekesi aynı bütünün parçasıdır. Korkuluktaki ajurlu oyma hem hafiflik sağlar hem de suyun sıçradığı alanda hava akışını açık tutar; kapalı bir korkuluk, taşın kurumasını geciktirir.